Dekadentyzm – podstawy filozoficzne

Filozoficzne podstawy dl dekadentyzmu stworzył Artur Schopenhauer. Zakładał on, że człowiek nie jest w stanie zaspokoić wszystkich swoich marzeń, pragień, żądań, dlatego nie może czuć się szczęśliwy. Brak szczęścia wynika z wiecznego poczucia niedosytu, jedno spełnione marzenie rodzi drugie, które natrętnie nie daje cieszyć tym, co człowiek już posiada. Brak szczęścia może też wynikać z przesytu. Człowiek ma już tak dużo, że wszystko dookoła go nuży i nudzi, nie znajduje radości w posiadaniu, ponieważ do wszystkiego zdążył się już przyzwyczaić. Pesymizm filozofii Schpenhauera łączy się ze świadomością cierpienia, na które skazany jest człowiek na tym świecie, świadomość porażek, które nadchodzą bez względu na starania człowieka. Bezsensu sytuacji dopatruje się też Schopenhauer w tym, że każdy człowiek musi umrzeć, a więc ostatecznie i tak przegra z życiem. Jedynym stanem, który może wybawić człowieka przez złem świata, poczuciem bezsensu, który pomaga człowiekowi wyzbyć się udręki jest Nirvana – stan, w którym człowiek niczego nie pragnie, odcina się od rzeczywistości, ma poczucie pełni szczęścia, spełnienia i spokoju.

Posted in Dekadentyzm | Tagged , | Komentowanie nie jest możliwe

Starożytny Egipt

Starożytny Egipt położony był w północnej części Afryki wzdłuż rzeki Nil, która pełniła ogromna rolę w państwie. Pojawienie się osadnictwa na tym terenie datuje się od VI tysiąclecia p.n.e. Na żyznych glebach leżących przy brzegach rzeki Nil uprawiano: pszenicę, jęczmień, len, rośliny oleiste. Hodowano: muły, kozy, osły i owce. Egipt posiadał mało surowców mineralnych. Stanowiły je przede wszystkim: kamień budowlany, czyli: granit, wapień, piaskowiec bazalt. Także w południowej Nubii wydobywano: złoto. Miedź oraz srebro. W Egipcie sprawowano władzę despotyczną. Na czele państwa stał faraon, który uważany był nawet za boga ale z czasem uważano go za syna boga Ra. Tylko faraon decydował o sprawach państwa. On obsadzał urzędy, nadawał majątki, decydował o wojnie i pokoju. Był on także wspomagany przez kapłanów, urzędników i armię. Im zaś podlegali chłopi i niewolnicy. Chłopi byli podstawową częścią społeczeństwa. Ich zadaniem była uprawa roli podzielonej na działki w domenach królewskich. Jednak za uprawianie ziemi musieli oddawać na rzecz faraona część swoich plonów. Uczestniczyli również w pracach publicznych. Najniższa warstwą byli niewolnicy przeznaczeni do ciężkich prac.

Posted in Historia | Tagged , | Komentowanie nie jest możliwe

Rzym – część 2

Rzym od III w. p.n.e. zaczął prowadzić wojny z Kartaginą. Wojny te nazywano wojnami punickimi. Dzielono je na trzy etapy- wojny. Pierwsza z nich miała miejsce w latach 264-241 p.n.e. Zakończyła się ona sukcesem Rzymian. W wyniku zawartego pokoju Rzym zyskał Sycylię a Kartagina musiała zapłacić wysoką kontrybucję. Druga wojna odbyła się w latach 218-202 p.n.e. Jej przyczyną był spór o Sycylię. W tej wojnie Kartagina dowodzona przez Hannibala odnosiła wielkie sukcesy. Armia kartagińska pustoszyła cały Półwysep Apeniński. W bitwie pod Kannami w 216r. p.n.e. Rzym odniósł klęskę. Jednak mimo tego Kartagina ostatecznie przegrała w 202 r. p.n.e. w bitwie pod Zammą. Kartagina znów musiała zapłacić Rzymianom dużą ilość pieniędzy oraz straciła posiadłości poza Afryką i własną flotę. Ostatnia wojna miała miejsce w latach 149-146 p.n.e. Wówczas to Rzym znów wygrał, a wódz rzymski nakazał zburzenie Kartaginy. Przyczyną tej decyzji mogła być obawa przed kolejnymi wojnami, jednak to było mało możliwe gdyż Kartagina była już bardzo słaba.

Posted in Historia | Tagged , | Komentowanie nie jest możliwe